żołnierzy (więcej niż pod komendą Judenicza, którego zwierzchnictwo Bermondt nadal teoretycznie uznawał), a poziom uzbrojenia i wyposażenia był bardzo dobryT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 246.. mały|Bermondt z oficerami i żołnierzami Zachodniej Armii Ochotniczej, Mitawa, czerwiec 1919 21 września 1919 r. Judenicz skierował do Bermondta rozkaz przejścia na front narewski, w celu udziału w marszu na Piotrogród. Gdy Bermondt zignorował go, Judenicz 26 września osobiście przybył do Mitawy, jednak nawet podczas bezpośredniego spotkania Bermondt odmówił wykonania rozkazu i żądał, by władze łotewskie pozwoliły mu uderzyć na bolszewików w Łatgalii. Ostatecznie siły Bermondta nie wzięły udziału w drugiej ofensywie na Piotrogród, rozpoczętej 28 wrześniaT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 249–251.. Bermondt uważał postawę Judenicza, który był skłonny zgodzić się na niepodległość Litwy, Łotwy i Estonii, za kapitulancką.