Zachowały się także zapisy w historycznych księgach podatkowych. W 1510 we wsi było 8,5 łana kmiecego, dwa łany były opuszczone, uprawiane przez kmieci, 1 i 3/4 łana sołeckiego, młyn zbożowy oraz karczma. W 1530 miał miejsce pobór od 3 łanów oraz 3 grosze od karczmy. W 1563 pobrano podatki z 5,5 łana kmiecego, dwóch łanów sołeckich, trzech młynów wodnych, dorocznych o dwóch kołach wodnych oraz karczma doroczna. W 1564 Kunowo - wieś biskupstwa poznańskiego, w kluczu dolskim liczyła 17,5 łanow kmiecych, w tym 5,5 łana osiadłego. Z każdego łana kmiecie dawali po jednej grzywnie oraz 8 groszy czynszu, a także w naturze po dwie ćwiertnie owsa, dwa koguty oraz 15 jaj. W miejscowości naliczono wówczas także 10 łanów opuszczonych kmiecych z czego 5 łanów znajdowało się na gruncie opustoszałym (łac. „fundum desertum”) zwanym „Zaborze”, a pozostałe były w Kunowie. Z każdego łana dawano po jednej grzywnie oraz tytułem robocizny po 3 wierdunki. Karczmarz z karczmy oraz zagrody zapłacił w 1564 jedną grzywnę. W 1571 pobrano podatki od 6,5 łana oraz od dwóch młynów wodnych o dwóch kołach. W 1581 miał miejsce pobór od 5 łanów osiadłych, 7,5 łana opuszczonego, 1,5 łana sołeckiego, 4 zagrodników, młynów korzecznnych (czyli zasilanych rzeką) o dwóch kołach.