Nogogłaszczki samca mają na rzepce jedną, a u H. cucullus dwie szczecinki makroskopowe. Aparat kopulacyjny cechuje się m.in. pociągłym i hakowatym paracymbium, poprzecznie wydłużoną, pozbawioną dwupłatowego wyrostka apofyzą medialną o nasadzie łukowato zakrzywionej ponad radiksem i o płatowatym, rozdwojonym lub roztrojonym wierzchołku, prostym do sinusoidalnie zakrzywionego, pozbawionym „czapeczki” embolusem oraz pęcherzykowatą i zwężoną ku spiczastemu i zesklerotyzowanemu szczytowi apofizą terminalną. Ów szczyt apofizy terminalnej u przynajmniej części gatunków stowarzyszony jest u podstawy z drugą strukturą spiczastą. Embolus i szczyt apofizy terminalnej leżą w wykrojeniu po brzusznej stronie konduktora. Płat konduktora jest dobrze wykształcony, wydłużony, acz mniejszy niż u Novakiella, zakończony zaokrągloną szpatułką o dobrzusznie odgiętym szczycie, porośniętą łuskowatymi strukturami. Sam konduktor podzielony jest na część błoniastą i zesklerotyzowaną. Z wyjątkiem H. lodicula nieobecny jest płat lub guzek tegularny.