Order został wręczony na mocy dekretu z dnia 4 października 1922 roku.
1 grudnia 1921 roku Wittek wróciła do OLK, krótko przed rozwiązaniem organizacji. Wittek uczestniczyła w zjeździe kadry kierowniczej, który odbył się w połowie grudnia 1921 roku w Poznaniu. Tematem dyskusji na zjeździe była dalsza działalność organizacji i jej ewentualna reorganizacja. Wittek sprzeciwiała się decyzji dowództwa OLK, godzącej się z rozwiązaniem organizacji, zaproponowała podjęcie prób w celu wstrzymania decyzji władz wojskowych o rozwiązaniu OLK oraz postulowała potrzebę doskonalenia zawodowego kobiet, mających stopień oficerski. Ostatecznie OLK zostało rozwiązane dnia 1 lutego 1922 roku.
Po rozwiązaniu OLK Maria Wittek wraz z Haliną Kowalską-Piwońską, Ireną Kowalską-Tomalakową i Marią Podhorską-Moldenhawerową przedstawiła memoriał o konieczności szkolenia rezerw kobiecych do służb pomocniczych. Tekst ten został przedstawiony Ministrowi Spraw Wojskowych i Szefowi Sztabu Generalnego. Projekt przyjęto. Za bezpośrednią zgodą marszałka Józefa Piłsudskiego Wittek, Kowalska-Piwońska i Podhorska-Moldenhawerowa zostały przyjęte na doszkolenie oficerskie w Centralnej Szkole Wojsk Łączności w Zegrzu oraz w Warszawskiej Szkole Podchorążych Piechoty. Kurs zakończył się 2 lipca 1922 roku.