W kolejnym etapie wywołuje się reakcję wskaźnikową. Do układu dodaje się baranie erytrocyty (SRBC) wraz ze skierowanymi przeciwko nim przeciwciałami (anti-SRBC). Jeśli na poprzednim etapie nie powstały kompleksy antygen-przeciwciało, to nadal aktywny dopełniacz zwiąże się z nowo powstałymi kompleksami i doprowadzi do hemolizy (rozpadu) baranich erytrocytów. Wynik testu uważa się wówczas za ujemny. Jeśli jednak na poprzednim etapie doszło do powstania kompleksów i związania dopełniacza, to został on już wtedy zużyty i w kolejnym etapie nie nastąpi hemoliza. Wynik testu uznaje się w tym przypadku za dodatni (materiał diagnostyczny zawiera poszukiwany antygen lub przeciwciało).
Odczyn wiązania dopełniacza w niektórych przypadkach jest metodą diagnostyczną trudną do standaryzacji. Niektóre antygeny, zwłaszcza te ulegające agregacji lub o wysokiej masie molekularnej, mogą wiązać dopełniacz bezpośrednio, bez udziału kompleksu antygen-przeciwciało. Aby wykluczyć możliwość interferencji dopełniacza zawartej w surowicy krwi stanowiącej materiał diagnostyczny, podgrzewa się ją do temperatury 56°C przez 30 minut.
Współcześnie metoda OWD została w dużej mierze wyparta przez takie techniki jak ELISA, test immunofluorescencyjny i PCR.
Przypisy
Kategoria:Immunologia Kategoria:Diagnostyka laboratoryjna