Estetyka Srebrnej Biblioteki mieści się w tym względzie w granicach wytyczonych przez złotnictwo europejskie.
Zawartość Srebrne oprawy pierwotnie skrywały w sobie 27 druków i jeden rękopis z lat 1541–1557, głównie o treściach religijnych, w tym przekłady Biblii. Najwięcej tekstów jest autorstwa Marcina Lutra, na drugim miejscu znajduje się Johann Brenz, potem Erasmus Sarcerius, Veit Dietrich, Filip Melanchton, Albrecht Blanckenberg, Caspar Hüberinus, Andreas Musculus, Andreas Osiander, Ludwig Rabe, Elisabeth von Braunschweig-Lüneburg oraz opracowany przez kilku autorów druk Mecklemburgische Kirchenordnung. Zdecydowana większość druków to popularne piśmiennictwo protestanckie o charakterze budująco-dydaktycznym w języku niemieckim. Spośród licznych pisarzy protestanckich w Srebrnej Bibliotece reprezentowani są czołowi przedstawiciele tego nurtu. Księżna Anna Maria, do której należała inicjatywa w gromadzeniu kolejnych srebrnych opraw, w doborze druków kierowała się przede wszystkim hierarchią teologów panującą na dworze w Królewcu. Dominacja wśród druków Srebrnej Biblioteki prac Lutra jest zrozumiała, był on bowiem nie tylko Wielkim Reformatorem, ale także przyjacielem księcia Albrechta.