Dwa lata później zmuszony był zlikwidować działalność gospodarczą i od czerwca 1932 pozostawał bez pracy. Od 3 marca 1933 odbywał bezpłatną praktykę na stanowisku komornika sądowego. Z dniem 1 grudnia 1933 został prowizorycznym urzędnikiem w X grupie uposażenia.
Z dniem 1 lutego 1934 został reaktywowany, czyli powołany do stałej służby państwowej. Z dniem 1 czerwca 1935 został zaliczony do VII grupy uposażenia. W październiku 1934 „wszczął dochodzenia swoich praw żołnierskich”. Na początku 1936 został przeniesiony, ze względów służbowych, na równorzędne stanowisko komornika w Wejherowie z zachowaniem posiadanej VII grupy uposażenia. 26 grudnia 1936 wystąpił, z zachowaniem drogi służbowej, do ministra sprawiedliwości z „prośbą o przywrócenie wszystkich praw w związku z reaktywacją”. W piśmie domagał się przyznania mu od dnia 1 lutego 1934 zasadniczego uposażenia VI grupy urzędników państwowych, które odpowiadało zasadniczemu uposażeniu kapitana, żonatego, w grupie „c”. 27 stycznia 1937 Ministerstwo Sprawiedliwości nie uwzględniło jego prośby. 17 lutego 1937 zwrócił się za pośrednictwem Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari do prezesa Rady Ministrów z „prośbą o uznanie praw żołnierskich”.