W drugiej połowie XIII wieku nastąpiła lokacja wsi. Zachowała się w archiwach treść dokumentu lokacyjnego wydanego w latach 1286-1297 przez biskupz poznańskiego Jana Grebicza. Biskup powierzył lokację miejscowości na prawie niemieckim miejscowemu sołtysowi Zdziechowi (w oryg. „Zdoth”). W zamian za służbę otrzymał otrzymuje co siódmy ł. flamandzki wolny, nadto wolną karczmę, kuźnię (fabrica), piekarnię, jatkę rzeźnicką i szewską, 1/3 dochodów sądowych, może zbudować młyn na własny użytek, lecz mleć dla pana bez opłaty, może polować na zające i kuropatwy. Po 8 latach wolnizny, którą przyznano mieszkańcom wsi roczny czynsz z łana flamandzkiego wynosił po dwie ćwiertnie (łac.”mensure”) pszenicy, dwie ćwiertnie jęczmienia, 4 ćwiertnie żyta, 4 ćwiertnie owsa oraz wiardunek srebra.
W 1307 biskup poznański Andrzej Zaremba nadał swojemu służebnikowi (łac „servitor”) Gertramowi mieszczaninowi poznańskiemu sołectwo w Komornikach, które na podstawie wyroku sądowego Zdziecha (oryg. zapis „Zdethe”) wraz z braćmi utracił na rzecz biskupa, a także transumował dokument swego poprzednika z lat 1286-1297.