Ten ciągły dyskurs będzie się rozpalał od pytań życia codziennego i – o ile kontynuująca je działalność filozoficzna będzie praktykowana – nieuchronnie będzie przechodził do pytań fundamentalnych.
Nawiązując do Sokratesa Martens wyraża się sceptycznie co do tego, czy na te podstawowe pytania można odpowiedzieć lub czy w ogóle jest sens odpowiadać definitywnie, ponieważ właściwy plon leży w debacie, w realizacjiMartens 2003 ↓, s. 23.. Ujawniająca się w dyskursie argumentacyjna forma procesów filozofii oraz leżąca u jej podstaw otwartość, które to właśnie czynią dyskurs owocnym, odróżniają filozofię i jej praktykę – według Martensa – od dyskursu pytań podstawowych realizowanych przez religie.
Kto może uprawiać całość filozofii? Martens reprezentuje przekonanie, że – od dziecka po emeryta – filozofować może z pożytkiem każdy. Filozofia nie jest ograniczona do środowisk eksperckich czy ludzi, którzy znaleźli się w granicznych sytuacjach egzystencjalnych (kryzysach). Martens ujmuje to zwięźle, pisząc: „Każdy może popaść się w sytuację nowego co do pryncypiów myślenia.”Martens 2003 ↓, s. 19.