Nawiązując do tego otwarcia filozofii, Martens krytykuje dwuklasowy model filozofii tj. dzielący na (gorszą) filozofię popularną i (lepszą) filozofię akademicką. Martens proponuje porzucenie tego jakościowego podziału i zachęca do modelu wielostopniowego. W tym zaś rozwiązaniu droga prowadzi od łatwiej przystępnej filozofii popularnej, poprzez nabywanie kompetencji metodycznych, do rozbudowanej, specjalistycznej filozofii akademickiej. Nawet jeśli można by tu diagnozować wzrost jakościowy (w formach wypowiedzi itp.), to Martens podkreśla, że nawet rozbudowana, akademicka filozofia może dostarczyć definitywnych odpowiedzi na pytania podstawowe czy ostateczne – w równie niewielkim stopniu jak filozofia popularnaMartens 2003 ↓, s. 24. „W każdym razie, na te ‘ostatnie pytania’ nie podają jakiejkolwiek ‘ostatecznych odpowiedzi’.” – W oryginale: „Für die, letzten Fragen‘ jedenfalls bringen auch sie keine, letzten Antworten‘.”..
Poprzez taki podział, a następnie opis filozofowania jako czynności, dołącza Martens do takich filozofów jak Sokrates, Kant i Wittgenstein. Jako oddające istotę cytuje „kantowską formułę ‘uczenia się filozofowania’ [...]”.