Sprzeczność w datach odkrycia jest dezorientująca, biorąc pod uwagę list di Costanzo z 1694 roku.

Ignazio Paternò Castello, książę Biscari, donosi o innej historii dotyczącej ich odkrycia. Paternò opisuje, jak dwa „świeczniki” były przechowywane w Bibliotheca po tym, jak zostały znalezione na wyspie Gozo. Paternò przypisuje odkrycie ks. Antonowi Marii Lupiemu, który odnalazł dwa wotywne cippi z inskrypcjami fenickimi porzucone w willi należącej do zakonu jezuitów na Gozo, łącząc je z cippi wspomnianymi przez Ciantara.

Kopie inskrypcji, wykonane przez Giovanniego Uvita w 1687 roku wysłano do mieszkającego w Weronie historyka sztuki, poety i komandora rycerskiego zakonu joannitów, Bartolomeo dal Pozzo. Były one następnie przekazane innemu kolekcjonerowi sztuki w Weronie, Francesco Sparaviero, który napisał tłumaczenie części greckiej.

W 1753 roku Abbé Guyot de Marne, również rycerz Zakonu Maltańskiego, ponownie opublikował tekst we włoskim czasopiśmie „Saggi di dissertazioni accademiche” z Etruscan Academy of Cortona, ale nie postawił hipotezy tłumaczenia. W 1741 roku francuski uczony podjął pierwszą próbę tłumaczenia i opublikował swoje założenia w tym samym czasopiśmie.