Jednak żadne z nich nie doprowadziło do użytecznego tłumaczenia.

Rozszyfrowanie pisma fenickiego Krótszy tekst fenicki został transliterowany i przetłumaczony ponad dwadzieścia lat po publikacji Fourmonta przez Jean-Jacques’a Barthélemy’ego. Barthélemy, który wcześniej już przetłumaczył dialekt palmyreński, przedłożył swoją pracę w roku 1758.

Poprawnie zidentyfikował 16 z 17 różnych liter przedstawionych w tekście, ale nadal pomylił „Shin” z „He”. Barthélémy rozpoczął tłumaczenie pisma od przeczytania pierwszego słowa „lʾdnn” jako „naszemu panu”. Hipoteza, że Herakles korespondował z Melkartem, władcą Tyru, sprawiła, że Barthélemy wskazał więcej liter, podczas gdy imiona darczyńców, będących synami tego samego ojca w tekście greckim, umożliwiły wsteczne wprowadzenie imienia ojca w tekście fenickim.

W tabeli paleograficznej opublikowanej przez Barthélémy’ego brakowało liter „Tet” i „Pe”. Badanie inskrypcji fenickiej na podstawie cippusa w Luwrze można uznać za prawdziwy fundament studiów fenickich i punickich w czasach, gdy Fenicjanie i ich cywilizacja znani byli jedynie z języka greckiego lub tekstów biblijnych.