Lebensraum w ideologii nazistowskiej Po traktacie wersalskim umocniło się w Niemczech przekonanie, że ratunek leży na wschodzie. Nazistowskie plany opierały się na trzech przesłankach: micie „z natury” niemieckiego wschodu zajętego przez rasowo niższe ludy, interpretacji klęski z 1918 r. jako „ciosu w plecy” oraz micie „żydowskiego bolszewizmu”. Adolf Hitler wywiódł z idei Lebensraum cel zdobycia rozległych terenów wschodu i zawarł ją w Mein Kampf. Pożądał surowców Uralu i Syberii oraz rolniczych zasobów Ukrainy, ludność słowiańską i żydowską określał jako Untermenschen („podludzi”), a planowaną ekspansję porównywał do amerykańskiej idei Manifest Destiny. Z ideą tą splatała się doktryna „krwi i ziemi” (Blut und Boden), propagowana m.in. przez Heinricha Himmlera i Richarda Darrégo.

Próby realizacji Dążenie do przestrzeni życiowej legło u podstaw operacji Barbarossa, inwazji na Związek Radziecki z 1941 r. Przed atakiem opracowano plan głodowy ministra wyżywienia Herberta Backego, zakładający zagłodzenie około 30 mln mieszkańców wschodu i otwarcie żyznych ziem Ukrainy dla niemieckich osadników. Po podboju Polski Hitler mianował 7 października 1939 r.