Oliwy do ognia w sprawie sztuki Korzeniowskiego dolał lwowski Dziennik literacki, który po premierze Majątku, 22 listopada 1860, zarzucił autorowi, że jego pozytywni bohaterowie są bladzi, tuzinkowi, wyższą myślą nie ożywieni, a bohater negatywny jest karykaturą. Cała ta dyskusja musiała mocno podziałać na Norwida skoro w 1861 roku przygotował do druku rękopis zarzuconego od lat Krakusa, opatrując go rozważaniami na temat istoty tragedii i krytyki, a w końcu zaczął rozmyślać nad własnym utworem komediowym.
Przeglądane na początku 1862 roku fotografie dwóch wielkich dam Marii Kalergis i marszałkowej Joanny Kuczyńskiej, skłoniły go w liście pisanym do Kuczyńskiej do rozważań na temat sztuki na ich temat napisanej przez przyszłego dramaturga. W kilka miesięcy później napisał kilka scen komedii, w postaci głównej bohaterki łącząc obydwie damy. Dodał też postać drezdeńskiego bankiera i aferzysty, bankruta. Pracę nad utworem Norwid rozpoczął najwcześniej w kwietniu 1862, po czym zarzucił ją, po napisaniu dziewiątej sceny, na rzecz nowej komedii Aktor, która prawdopodobnie pozwalała lepiej wykorzystać potencjał komediowy bankructwa słynnego finansisty. W sumie powstało sześć scen: 1-4, 6 i 9.