Swoją rodzinę i ścieżkę literacką opisał w książce autobiograficznej Mój Kraków (1963), później poszerzanej.
Po wybuchu II wojny światowej, w 1939 roku przedostał się do Lwowa, anektowanego przez ZSRR, i uczestniczył następnie w tamtejszym polskim życiu literackim pod patronatem Związku Pisarzy Radzieckich aż do zajęcia miasta przez Niemców. Wiosną 1945 roku ponownie zamieszkał w Krakowie. Podczas wojny napisał powieść Janosik, którą sam uważał za swoje najlepsze dzieło – została wydana po odejściu z kraju wojsk niemieckich w małym nakładzie, a następnie wstrzymana przez władze i wznowiona dopiero po upadku stalinizmu, w 1959. W 1953 podpisał Rezolucję Związku Literatów Polskich w Krakowie w sprawie procesu krakowskiego.
W 1955 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski., następnie Krzyżem Komandorskim tego orderu. W 1960 otrzymał Nagrodę Miasta Krakowa (której nie przyjął). Przez sześć lat był radnym rady miejskiej w Krakowie.