Zweryfikowny w stopniu kapitana łączności ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1923 jako oficer nadetatowy 1 pułku łączności był przydzielony do Centralnych Zakładów Wojsk Łączności w Warszawie. Od 1925 do 1927 był kierownikiem CZWŁ. Od 1927 do 1930 sprawował stanowisko szefa inżynierii Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. W tym okresie, według stanu z 1928 jako oficer nadetatowy 1 p.ł. był przydzielony do tamtejszego 6 Okręgowego Szefostwa Łączności. W 1930 na własną prośbę został zwolniony ze stałej służby wojskowej. W 1934 jako major rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer w dyspozycji dowódcy O. K. VI i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.

Był też piłkarzem, podczas wojny grał w barwach Legii, a potem w Lechii Lwów jako napastnik lewoskrzydłowy. Po dokończeniu studiów w 1922 uzyskał dyplom inżyniera komunikacji. Po śmierci ojca (1930), został właścicielem rodzinnej firmy „Zakłady kamieniarskie L. Tyrowicz”. Kontynuował prace w tej branży, wykonując pomniki cmentarne.