Tak więc w połowie lat 90. japońskie magazyny dla mężczyzn zaczęły mieć obsesję na punkcie uczennic, a w szczególności kogyaru. Młode kogyaru były opisywane jako „dzikie i seksowne”, a większość magazynów publikowała opalone gyaru na okładkach. Jednocześnie w samym społeczeństwie gyaru te dziewczyny, które praktykowały enjo kōsai, były uważane za samotne outsiderki. Jednak takie realia wyszły na jaw dopiero po 15–20 latach stosowania praktyki i szumu wokół niej. Wszystko to tworzyło kolidujące z wizerunkiem gyaru stereotypy i prowadziło do nieustannej presji społeczeństwa na dziewczęta. Tak więc jedna z byłych kogyaru w wywiadzie dla strony internetowej Tokyo Damage Report z 2009 roku opowiedziała o następujących kwestiach:
Ostatecznie konfrontacja pomiędzy mediami i dorosłymi, a gyaru doprowadziła do zmiany w subkulturze. Na przykład gyaru opracowały szorstki sposób zwracania się do nieznajomych, mający na celu szybkie i zdecydowane przepędzenie napastliwych mężczyzn. W ten sposób gyaru niejako weszły do subkultury, będąc „miłymi” dla swoich, a „złymi i groźnymi” dla obcych.