Mieli jedną córkę.
Po aresztowaniu przez Urząd Bezpieczeństwa w grudniu 1944 była więziona w Przeworsku, a potem na zamku w Rzeszowie. Zdołała ukryć archiwum miejscowych struktur AK. Zesłana do łagru nr 283 w Stalinogorsku, gdzie pracowała fizycznie, wróciła do Polski we wrześniu 1945. Urząd Bezpieczeństwa aresztował ją ponownie w styczniu 1946 i osadził na 6 tygodni w więzieniu UB przy ul. Kochanowskiego w Poznaniu.
Od 1945 kontynuowała studia medyczne. Skończyła je w 1950 na Akademii Medycznej w Poznaniu. W 1951 obroniła pracę doktorską, następnie uzyskała stopień doktora habilitowanego. Profesurę nadzwyczajną uzyskała w 1978, a 20 marca 1990 tytuł profesorski z zakresu nauk medycznych.
Pracowała na Uniwersytecie Poznańskim jako asystentka, potem adiunktka w Zakładzie Histologii (1948–1953), następnie na poznańskiej Akademii Medycznej jako asystentka, adiunktka i docentka w Zakładzie Fizjologii (1953–1969). W latach 1969–1990 kierowała Zakładem Patofizjologii Narządów Ruchu, który współorganizowała. Była zastępczynią dyrektora Instytutu Ortopedii i Rehabilitacji ds. dydaktyczno-naukowych. Odbyła staże naukowe w Dortmundzie (1959), Pradze (1960), Kopenhadze (1958, stypendium WHO w 1965) i Lund (1969)