i co począć?, które znalazły się wśród wierszy. Tam również jako element XCIX zbioru Vade-mecum znalazł się również Fortepian Szopena ogłoszony przez Norwida w 1865 jako poemat. Za poematy uznali więc ostatecznie 18 utworów istniejących.
Czas powstania poematów mały|Rękopis Fortepianu Szopena. Najbardziej płodny był pierwszy okres od 1847 do wyjazdu do Ameryki w 1854. Powstały wówczas poematy fabularne: Wesele (1847), Vittoria Colonna (1847), Pompeja (1848/1849) i Ziemia (Komedii Danta czwarty tom, 1850) oraz refleksyjno-dyskursywne: Pieśń społeczna w trzech częściach: Pieśni społecznej cztery stron (1848), Niewola (1849) i Psalmów-psalm (1850), Promethidion (1847-1850), Pięć zarysów obyczajowych (1847-1852) i Salem (1852).
W latach 50., po powrocie z Ameryki, powstawały głównie poematy fabularne: Szczesna (1854), Epimenides (1854), Wędrowny sztukmistrz (1855), Cienie (1856-1857), najobszerniejszy z poematów Norwida, liczący blisko 4000 wierszy Quidam (1855-1857) i napisana prozą poetycką Garstka piasku (1858-1859) oraz dwa poematy cykliczne Wita-Stosa pamięci estetycznych zarysów siedem i Echa (obydwa 1856).
W latach 60., po powstaniu styczniowym, powstały dwa poematy dyskursywne: Fulminant (1863) i Rzecz o wolności słowa (1869) oraz zagadkowy Fortepian Szopena (1863-1864).