W ostatnich latach życia poety powstały: Assunta (1870), Emil na Gozdawiu (1870), A Dorio ad Phrygium (1871), Co słychać? i co począć? (1876) i zaginione Milczenie (1882).
Publikacja Norwidowi udało się opublikować za życia większość swoich poematów, choć często w niewielkich nakładach i w różnych punktach Europy. Jako pierwsze ukazały się poematy dyskursywne, które ze względu na formę i treść stały się przyczyną zmasowanych napaści na poetę: Pieśni społecznej cztery stron (Poznań, 1849) i Promethidion (Paryż, 1851). Wiele utworów Norwida ukazało się w czasopiśmie Pokłosie. Zbieranka literacka na korzyść sierot Edmunda Bojanowskiego.
Po powrocie z Ameryki Norwid opublikował w 1856 w krakowskim Czasie: Wita-Stosa pamięci estetycznych zarysów siedem. Trzy lata później ukazały się: w Petersburgu u Wolffa Szczesna, a w Paryżu, nakładem przyjaciół, w niewielkiej liczbie egzemplarzy Garstka piasku.
Najwięcej swoich poematów Norwid opublikował w latach 60. Ukazały się wtedy (1863) w zbiorowym wydaniu Poezyj w Lipsku u Brockhausa: Quidam, Pięć zarysów obyczajowych i Epimenides. W 1864 również u Brockhausa zostały wydane Niewola i Fulminant. W 1865 Fortepian Szopena, a w 1869 Rzecz o wolności słowa.