Po powrocie do Warszawy od 1864 r. do 1873 r. prowadził wykłady epizootiologii i policji weterynaryjnej na Wydziale Lekarskim Szkoły Głównej, a później Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1865–1869 studiował tu medycynę, po ukończeniu jej i uzyskaniu dyplomu lekarza otrzymał etat docenta na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. mały|Rysunek autorstwa Ksawerego Pillati – prof. Seifman. Jednocześnie w 1865 r. został zarządzającym – p.o. Dyrektora Szkoły Weterynaryjnej w Warszawie, wykładał tu szczegółową patologię i terapię, epizootiologię, policję weterynaryjną i weterynarię sądową oraz kierował klinika chorób wewnętrznych. Pod jego kierownictwem Szkoła uzyskała wyższą rangę w hierarchii szkolnej, gdyż w 1865 r. przeszła z gestii Głównego Inspektora Służby Zdrowia pod opiekę Komisji Oświecenia Publicznego.

Od 1866 r. Seifman brał udział w pracach komisji opracowującej nowy statut Szkoły, umożliwiający jej dalszy rozwój, nie zdołał doprowadzić jej jednak do poziomu uczelni wyższej. Równocześnie pełnił ponownie funkcję referenta weterynarii w Zarządzie Głównego Inspektora Służby Zdrowia Królestwa Polskiego w Warszawie, do czasu zniesienia tego urzędu w 1867 r.