Po śmierci Edwina Nortumbria na krótko rozpadła się na dwa podkrólestwa Bernicję i Deirę. W ciągu roku Oswald, siostrzeniec Edwina, zabił Cadwallona i ponownie zjednoczył królestwa, a następnie przywrócił hegemonię Nortumbrii nad południową Anglią. W 642 Penda zabił Oswalda w bitwie pod MaserfieldKirby, Earliest English Kings, s. 88–90. i Nortumbria została ponownie podzielona. Syn Oswalda, Oswiu, wstąpił na tron Bernicji, a syn Osrica, Oswin, objął tron południowej części królestwa - DeiryYorke, Kings and Kingdoms, s. 78..
W 655 roku Oswiu pokonał i zabił Pendę w bitwie pod WinwaedamiYorke, Kings and Kingdoms, s. 103–104.. Oswiu ustanowił Peadę, syna Pendy, królem południowej Mercji i sam rządził północną połową; po zamordowaniu Peady w 656 r. Oswiu przejął bezpośrednią kontrolę nad całą Mercją. Zamach stanu w 658 r. Odrzucił zwierzchnictwo Nortumbrii i ustanowił Wulfhera królemYorke, Kings and Kingdoms, s. 96–97.. Po roku 670 Wulfhere stał się najpotężniejszym królem w południowej Brytanii, sprawując skuteczną hegemonię nad wszystkimi królestwami anglosaskimi z wyjątkiem NortumbriiKirby, Earliest English Kings, s. 115..