W 1822 r. małżeństwo powróciło do Petersburga, gdzie Zinaida Wołkońska nadal zajmowała się wychowaniem syna, zaczęła również pisać. W języku francuskim tworzyła wiersze, nowele, szkice podróżne. Swoje utwory publikowała rzadko, rzadko też prezentowała je odwiedzającym ją gościom – tego rodzaju działalność, uprawiana przez kobietę, nie była traktowana poważnie.
Moskiewski salon Zinaidy Wołkońskiej W 1824 r. Wołkońska zamieszkała w pałacu Biełosielskich w Moskwie. Stworzyła tam salon literacki i artystyczny, w którym podejmowała czołowych pisarzy i poetów, malarzy, architektów, rzeźbiarzy, kompozytorów i aktorów, naukowców. W salonie Wołkońskiej odbywały się koncerty, recytacje wierszy i całe inscenizacje oper włoskich, w których aktywny udział brała udział także gospodyni, śpiewająca kontraltem. Wśród stałych gości byli Aleksandr Puszkin, Piotr Czaadajew, Dmitrij Wieniewitinow, Iwan Kozłow, Wasilij Żukowski, Aleksiej Chomiakow, Jewgienij BaratynskiB. Mucha, W kręgu "przyjaciół Moskali". Adam Mickiewicz i księżna Zinaida Wołkońska, "Pamiętnik Literacki", LXXXIV, 1993, z. 1, s. 165–167. ISSN 0031-0514.. Puszkin, Wieniewitinow i Kozłow poświęcili jej wiersze. Wołkońską nazywano Korynną północyB. Mucha, Zinaidy Wołkońskiej droga do katolicyzmu, "Roczniki Humanistyczne", t. XXXVII-XXXVIII, z. 7, 1989–1990, s.