W wojsku polskim konni arkebuzerzy początkowo wchodzili w skład mieszanych jednostek składających się jeszcze z kopijników oraz jeźdźców służących po husarsku. Po likwidacji kopijników i wyodrębnieniu husarii arkebuzerzy tworzyli samodzielne jednostki, z reguły dość nieliczne (choć zdarzały się wyjątki, np. w 1655 r. szlachta wielkopolska uchwaliła powołanie wojewódzkiego skwadronu liczącego 300 koni). Aż do lat dwudziestych XVII stulecia jednostki arkebuzerów w wykazach żołdu zaliczano w Polsce do husarii, choć w istocie znacznie się już od niej różniły. Oficjalnie arkebuzeria w Polsce w starej formie jazdy ciężkozbrojnej nie występowała już po roku 1653, gdy jednostki ich formalnie uległy likwidacji, a w wojskowych rejestrach nazwę tę przeniesiono na rajtarów.
W 1710 w Koronie istniały jeszcze cztery regimenty arkebuzerii: regiment królewski pod dowództwem gen. maj. M. Brandta regiment hetmana wielkiego koronnego A.M. Sieniawskiego regiment hetmana polnego koronnego St. Rzewuskiego regiment gen. lejt. J.D. Lubomirskiego, podkomorzego koronnego każdy w składzie – lejbkompania i 5 chorągwi po 100 koni.
Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska całkowicie likwidował jednostki arkebuzerii.