Jednocześnie podłoże, na które trafiały duże ilości odchodów zwierzęcych, akumulowało wielkie ilości związków azotu.
Ogołocone z drzew, zniszczone miejsce w lesie przez długi czas odcinało się od otoczenia, przypominając rolę, jaką pełniło. Teren, po obumarciu i wycięciu drzew dobrze naświetlony, zarastał najpierw nitrofilnymi gatunkami roślin zielnych: pokrzywą, szczawiem alpejskim i bylicą pospolitą, a w niższych położeniach pojawiał się także łopian większy, szczaw zwyczajny, ostrożeń polny i przytulia czepna. Z czasem, w miarę absorbowania lub wypłukiwania z podłoża nadmiaru związków azotu, na teren wkraczały krzewy: bez koralowy i czarny, a w końcu młody las. Czasami miejsca takie, kiedy jeszcze nie wkroczyła na nie sukcesja leśna, zamieniane były na polany, wykorzystywane jako łąki kośne. Na miejscu innych powstawały osiedla ludzkie.