Pierwsze 30 z nich posiada kabiny maszynisty w obu kierunkach jazdy (oznaczone jako T1-2), podczas gdy ostatnie 60 wagonów ma je tylko na jednym końcu (oznaczone jako T1-1). W 1967 roku zbudowano piętnaście sztuk serii T2 w związku z przebudową . Chociaż otrzymały nowe oznaczenie, są pod każdym względem identyczne z T1-1. Od 1969 do 1972 roku zbudowano 30 sztuk serii T3 wykorzystywanych na . Dalsza rozbudowa linii zaowocowała zbudowaniem 37 sztuk serii T4 wyprodukowanych w latach 1976-1978. Wagony T1000 mają numery 1001–1162. mały|Jednostka T1300 na stacji metra Holmenkollen (2006) Potrzeba nowego taboru w zachodniej części tramwai podmiejskich skłoniła Oslo Sporveier do zamówienia zmodyfikowanej wersji wagonów T1000. Stało się tak, ponieważ planowano połączyć sieci wschodnią i zachodnią oraz stopniowo dostosowywać linie zachodnie do standardu metra. Jednostki T1300 zostały zbudowane z takimi samymi specyfikacjami jak T1000, ale były również wyposażone w pantografy, dzięki czemu mogły kursować na torach tzw. lekkiej kolei miejskiej. Jednostki T1300 miały też nieco inny przód od T1000. Początkowe zamówienie dotyczyło tylko 33 jednostek, które oznaczono jako T5 i T6.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — T1000 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.