Następnie zaczął on wydzielać wilgotną wydzielinę. Jako trzeci etap utworzyć się miało marsupium, czyli torba lęgowa. Wydzielanie wilgotnej substancji miało ulec przedłużeniu i wyklute już młode zaczęły ją zlizywać, zanim w końcu nauczyły się ssać. Hopson z kolei zwracał uwagę na miniaturyzację mezozoicznych ssaków, wymagających dodatkowego źródła pokarmu. W zupełnie innym kierunku poszli Graves i Duvall, postulując związek powstania laktacji z feromonami i sygnalizacją chemiczną. Zauważyli wpierw obecność narządu przylemieszowego u wszystkich ssaków, z czego wywnioskowali jego obecność u ich wspólnego przodka. Narząd ten służy odbieraniu bodźców chemicznych. Autorzy uznali, że matka mogłaby za pomocą bodźców chemicznych wyznaczać młodym drogę do torby lęgowej. Tak więc sygnalizacja chemiczna byłaby dodatkowym etapem w ewolucji laktacji, pomiędzy wydzieliną zapewniającą jajom wilgoć, a kolejną egzaptacją przekształcającą ją w pokarm.