Pierwszym etapem rzeczywiście mogło być wytworzenie bogato ukrwionej łaty na brzuchu, gdzie terapsydy umieszczały złożone przez siebie jaja, później być może marsupium, które wspierało się na kościach epipubic, znajdywanych w zapisie kopalnym choćby u zaawansowanych ewolucyjnie cynodontów, wieloguzkowców i niektórych pierwotnych żyworodnych. Jednak w przeciwieństwie do niektórych zauropsydzich jaj pokrytych grubą, nieprzepuszczalną skorupą, terapsydy składały jaja o cienkiej, pergaminowej osłonie, nie chroniącej należycie przed wysychaniem ani różnicami temperatury. Wymagające odpowiedniej temperatury i wilgotności jaja nie przetrwałyby w otwartym gnieździe. Stałą temperaturę zapewniłaby wspomniana łata, a jej wydzielina uzupełniałaby parującą wodę. Problem stanowi ustalenie jakie właściwie gruczoły zaczęły wydzielać tą wydzielinę. Przodkowie ssaków mieli w skórze gruczoły potowe, łojowe i ekrynowe. Blackburn proponował złożone pochodzenie nowych gruczołów. O ile bowiem podobieństwa gruczołów mlekowych do ekrynowych są jedynie powierzchowne, mają one wspólne cechy zarówno z gruczołami łojowymi, jak i potowymi. Oftedal wskazał jednak istotne podobieństwa do pierwotnych gruczołów apokrynowych, związanych z mieszkami włosowymi, zwłaszcza jeśli chodzi o jednostki mlekowo-włosowo-łojowe (mammo-pilo-sebaceous units) stekowców.