Genetycznie za rozwój gruczołów mlekowych, jako części układu odpornościowego, odpowiadały szlaki NF-kB i Jak/Stat. Z lizozymu powstała prawdopodobnie laktoalubumina, a obok oligosacharydów zaczęła pojawiać się laktoza, która u stekowców i torbaczy w dalszym ciągu nie dominuje nad oligosacharydami. W linii stekowców zaszły duplikacje rzeczonych genów kazeiny oraz utrata eksonu i następnie tasowanie eksonów kwaśnego białka serwatkowego (WAP), występującego w mleku stekowców i torbaczy, licznych łożyskowców, jak gryzonie, świnie czy wielbłądy, ale już nie u przeżuwaczy, posiadających w genomie tylko pseudogen. Badania wskazują na zakonserwowanie związanych z produkcją mleka genów, ewoluujących powoli. Dodatkowo, co zaobserwowano w badaniach bydła, geny związane z laktacją skupiają się w klastrze. U łożyskowców również wykryto duplikacje. Z drugiej strony już pierwotne gruczoły cynodontów mogły wydzielać laktozę. Tymczasem zaawansowane terapsydy triasu mogły już karmić młode bogatym w składniki odżywcze mlekiem, dzięki temu składając mniejsze jaja. Pogląd taki potwierdzają mniejsze rozmiary ciała, kości epipubic i ograniczenie zastępowania zębów.