W latach 60. w Niemczech i Austrii terminu zaczęli używać zachodni marksiści piszących w tradycji szkoły frankfurckiej i austromarksizmu. Leo Michielsen i André Gorz, dzięki nowym analizom powojennego kapitalizmu, spopularyzowali pojęcie „neokapitalizmu” we Francji i Belgii. Jacques Derrida przedkładał „neokapitalizm” nad „post-” lub „późny kapitalizm”. Natomiast Theodor Adorno preferował „późny kapitalizm” nad „społeczeństwo przemysłowe”, co stanowiło temat XVI Kongresu Socjologów Niemieckich w 1968. Z czasem ekonomiści i socjolodzy zaczęli coraz częściej używać terminu późnego kapitalizmu, m.in. w 1971 Leo Kofler wydał książkę zatytułowaną Technologische Rationalität im Spätkapitalismus (pol. Racjonalność technologiczna w późnym kapitalizmie), w 1972 Claus Offe opublikował esej Spätkapitalismus – Versuch einer Begriffsbestimmung (pol. Późny kapitalizm – próba definicji pojęciowej), w 1973 Jürgen Habermas wydał Legitimationsprobleme im Spätkapitalismus (pol. Problemy legitymacji w późnym kapitalizmie), natomiast w 1975 Ernest Mandel wydał w języku angielskim swoją pracę doktorską Late Capitalism. Herbert Marcuse również zaakceptował ten termin.