Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i przez kolejnych 9 lat kontynuował służbę w 27 pułku ułanów w Nieświeżu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 204. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). Z dniem 1 grudnia 1924 został odkomenderowany na kurs doszkolenia w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 39. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W kwietniu 1928 został wyznaczony na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego 27 pułku w Baranowiczach. W lipcu 1929 został przeniesiony do 26 pułku ułanów w Baranowiczach na stanowisko kwatermistrza. Obowiązków kwatermistrza nie objął, ponieważ złożył prośbę o skierowanie do komisji lekarskiej. Pozostawał w ewidencji 26 pułku do czasu przeniesienia w stan spoczynku, co nastąpiło z dniem 31 października 1930.