Zajmował się także dziejami oświaty w Polsce. Jego wielką zasługą było podjęcie z jego inicjatywy w 1908 przez synod ewangelicko-reformowany w Wilnie edycji podstawowych dokumentów do dziejów polskiej reformacji – "Monumenta Reformationis Polonicae et Lithuanicae". Wydawnictwo to zajęło się głównie publikacją akt synodalnych. Niestety z zaplanowanych 12 serii z powodu wybuchu pierwszej wojny światowej wydano tylko 4 zeszyty I serii – opracowane właśnie przez Merynga. Zajmował się także współczesną mu demografią. Uczestniczył aktywnie w życiu polskiej Polonii w Petersburgu. Razem z Władysławem Natansonem założył w 1883 roku kółko przyrodnicze, które po 1905 roku przekształciło się w Związek Polskich Lekarzy i przyrodników. W latach 1914–1916 był jego wiceprezesem oraz przewodniczącym wydziału przyrodniczego. Podczas I wojny światowej członek kierownictwa Wyższych Kursów Polskich w Piotrogrodzie. Pod koniec życia politycznie sympatyzował z Narodową Demokracją. Był także członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Towarzystwa Kursów Naukowych. Przez całe życie był aktywnym członkiem Jednoty Kościoła ewangelicko-reformowanego w Wilnie, którą wspierał finansowo. Zajmował się także alpinizmem i dokonał wielu wejść na szczyty górskie.