Natknął się natomiast na ambasadorów jakiegoś dzikiego książątka, którzy podziwiali, że wszystko jest tak równo i gładko.
Trzeciego dnia zerwała się burza. Wyszedł wówczas na pokład energiczny oficer, żeby sprawdzić czy jest coś do poskromienia. Żywioł jednak drwił sobie z niego. Wstąpili potem na pokład młoda dama w lekkim obuwiu i towarzyszący jej urodziwy młodzieniec. Narrator chciał jej zwrócić uwagę, że z powodu zbyt lekkiego obuwia może sobie zaszkodzić na zdrowiu. Jego przyjaciel ostrzegł go jednak, że jej towarzysz mógłby się obrazić. Jest to człowiek niezwykle czuły, mówi o sobie, że jest artystą, bez problemu potrafi zbałamucić cudzą żonę, albo zatrzymać na pamiątkę cudzą własność. Obok narratora i jego przyjaciela usiadł mężczyzna owinięty szkockim płaszczem, o którym mówiono, że jest konspiratorem. Czyhał na niego korespondent pewnego dziennika, a majtkowie pozdrawiali go masońskimi znakami. Po burzy wyszło słońce i ukazała się tęcza. Wtedy wylegli na pokład liczni podróżni: ksiądz misjonarz w towarzystwie kilku zakonnic, którzy aby uniknąć drwin rzadko się pokazywali. Pojawili się też emigrant i archeolog. Emigrant mając dość prześladowania w Europie postanowił udać się poza jej granice. Ponieważ był rzymianinem, chciał stolicę wolnych Włoch ustanowić w Rzymie.