Jakiś czas potem wracając od chorego przyjaciela wśród mocnej ulewy dostrzegł cień postaci u drzwi kościoła, która mu przypomniała Różę. Po powrocie do domu zastał Oskara, kompletnie rozbitego, który mu oznajmił o zerwaniu z Różą. Zdarzyło się, że oczekiwał w salonie bardzo pożądanych słów od niej, a gdy ona je wypowiedziała głosem zbyt donośnym, zrozumiał, że do kogo innego były skierowane i wyszedł z salonu jak pijany. Następnego dnia narrator nie zastał już Oskara. Wyjechał w niewiadomym kierunku. Przy murze kościoła odnalazł ślad bucika Róży i domyślił się, że się tu w deszczu modliła. Gdy przyszedł do Generałowej służące zdejmowały dzwonek, żeby nie przeszkadzał śpiącej chorej. Generałowa i narrator nie umieli się nadziwić zniszczeniu tak czystej miłości. Generałowa wyjawiła, że Róża opiekowała się głuchym ojcem, byłym oficerem artylerii. Narrator ze swej strony ujawnił, że Oskar usługiwał, do jej śmierci, chorej na nerwy żonie, od czego stał się przeczulony i starał się nadal chronić to, co już nie istniało. To nie oni więc, tylko wybite na nich przez zmarłych znamię, zniszczyło ich miłość. Róża wkrótce umarła.