r. fabrykanci Iwanowa-Wozniesieńska zgodzili się podwyższyć płace robotników o 10%, która to propozycja została odrzucona przez Radę jako nieadekwatna. Dwa dni później właściciele fabryk zaproponowali podwyżkę piętnastoprocentową i zapowiedzieli skrócenie dnia pracy do 10,5 godziny. Strajkujący kontynuowali protest, przekonani, że zdołają wywalczyć poważniejsze ustępstwa, jako że zbliżał się cykliczny jarmark, a pracodawcom, z racji trwającego od miesiąca protestu, brakowało towarów, które mogliby na nim wystawić. Rada sformułowała również dwa nowe postulaty: prawa do zgromadzeń publicznych oraz zwolnienia aresztowanych uczestników strajku. Nieliczni fabrykanci zgodzili się skrócić dzień pracy do 9 godzin i przyznać podwyżki. W odpowiedzi Rada pozwoliła zatrudnionym w ich zakładach wrócić do pracy. Gubernator Leontjew postanowił zgodzić się na legalne zgromadzenia, uznając, że gdyby ich zabronił, niezadowolenie w mieście tylko by wzrosło. Z drugiej strony zakładał, że głód zmusi wkrótce robotników do powrotu do pracy. Protest był jednak kontynuowany. r. zdesperowani strajkujący splądrowali w mieście 71 sklepów. Kozacy aresztowali 91 robotników, a wiele osób pobili nahajkami.