Tego samego dnia pozostający w mieście właściciele fabryk oświadczyli, że nie pójdą na dalsze ustępstwa, nie zapłacą strajkującym za opuszczone dni pracy i nie będą więcej negocjować z Radą Delegatów Robotniczych. 37 fabrykantów podpisało telegram wysłany do ministra spraw wewnętrznych, w którym żądali przerwania strajku siłą. mały|Pomnik bojowników rewolucji 1905 r. na Placu Rewolucji w Iwanowie Gubernator Leontjew starał się przede wszystkim nie dopuścić do rozlewu krwi w mieście. Prosił fabrykantów o powrót do rozmów z robotnikami, nie chciał, by doszło do siłowej pacyfikacji strajku, która zostałaby potem nagłośniona przez liberalną prasę, jak w przypadku wydarzeń rewolucyjnych w Łodzi, Warszawie i Odessie. Był również przekonany, że odpowiedzialność za eskalację nastrojów w mieście ponosili fabrykanci, jako że warunki pracy w Iwanowie-Wozniesieńsku były gorsze niż w innych ośrodkach przemysłowych, a właściciele zakładów nie dbali w żaden sposób o ich załogi. Dlatego zdaniem Leontjewa robotnicy okazali się podatni na hasła radykalnych agitatorów. r. wiceminister spraw wewnętrznych Dmitrij Triepow zażądał od Leontjewa spacyfikowania strajku wszelkimi środkami, jakie dopuszczał stan wyjątkowy. Uznał również, że brak zdecydowania gubernatora sprawił, że sytuacja w mieście zaczęła wymykać się spod kontroli władz.