Bącznik (Zebrilus undulatus) – gatunek średniej wielkości ptaka z podrodziny bąków (Botaurinae) w obrębie rodziny czaplowatych (Ardeidae); jedyny przedstawiciel rodzaju Zebrilus. Zamieszkuje duży obszar Ameryki Południowej, mimo to będąc dawniej słabo poznanym gatunkiem czapli. Ciemno ubarwiony (szary lub szaro-brązowy). Bącznik zamieszkuje tereny strumieni, rzek i bagien w lasach bagiennych, wiecznie zielonych, mangrowych oraz galeriowych. Skryty. Odżywia się rybami oraz owadami, które łapie z gałęzi, korzeni i kłód albo brodząc w wodzie. Podczas poszukiwania pokarmu potrząsa ogonem. Przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) został uznany za gatunek najmniejszej troski (LC).

Taksonomia lewo|mały|Zebrilus undulatus na XIX-wiecznej rycinie (ok. 1898) autorstwa Josepha Smita Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał niemiecki naturalista Johann Friedrich Gmelin w 1789 roku w 13. edycji linneuszowskiego Systema Naturae. Gmelin nadał gatunkowi nazwę Ardea undulata, a jako miejsce typowe wskazał Kajennę (obecnie Gujana Francuska). Przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) i autorów Handbook of the Birds of the World (HBW) uznawany za gatunek monotypowy.