Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Zebrilus wprowadzonego przez Karola Lucjana Bonaparte w 1855 roku.
Etymologia Nazwa rodzajowa Zebrilus bierze się od francuskiego zèbre, co oznacza też zebrę. Epitet gatunkowy undulatus tłumaczy się jako ozdobiony oznaczeniami przypominającymi fale; od łacińskiego rzeczownika unda – fala. Nazwa Ardea, pod jaką pierwotnie opisano gatunek, oznacza czaplę. Termin został wzięty z mitologii rzymskiej, gdzie według legendy miasto Ardea, stolica Rutuli, zostało zrównane z ziemią i wzrosło z popiołów chudego, bladego ptaka, który strząsnął popioły ze swoich skrzydeł, wydając przy tym żałobne okrzyki.
Pozycja systematyczna Pozycja systematyczna gatunku była przedmiotem wielkiej debaty. Umieszczano go albo wśród bąków (Botaurinae), albo tygrysek (Tigriornithidae). Badania molekularne udowodniły, że ptak należy do bąków. Oprócz różnic w biochemii posiada łuskowane skoki, jego palec środkowy jest długi, ma dziesięć sterówek, składa także białe jaja – te cechy nie są spotykane u tygrysek. W HBW (tom 1., 1992 r.) wyodrębniono dla niego monotypowe plemię Zebrilini w obrębie bąków. Podział ten zawarto też w książce The Herons Hancocka i Kushlana z roku 2010.