W starszych pracach często spotyka się teorie jakoby wedyjska wersja była starsza od irańskiej. Ta druga miała być efektem późniejszej ewolucji tradycji religijnej. Teorie te opierały się na fakcie, że u Irańczyków bóstwa z grupy dewów zostały w pewnym momencie utożsamione ze złem. W wyniku tego procesu Indra, jako dewa, miał zostać pozbawiony pozytywnych cech i bohaterskich zasług. Te miały zostać przeniesione częściowo na Mitrę, częściowo na nowe uosobienie wojowniczego ideału – Weretragnę, a częsciowo na bohatera Traetonę, który pokonał i uwięził smoka Ażi Dahakę.
Nowsze prace są jednak często odwrotnego zdania i uważają, że Weretragna jest oryginalną postacią z tradycji indoirańskiej, która przetrwała w wierzeniach irańskich. Według nich to Wedy, które utożsamiają go z Indrą, są innowacjąBoyce, s. 54. U Irańczyków jego kult miał nie tylko zachować się w czasach koczowniczych, ale także przetrwać okres podboju i przejście do osiadłego trybu życia. Można podejrzewać, że znaczenie Weretragny jeszcze wówczas wzrosło, bo koczownicy musieli aktywnie atakować umocnienia podbijanych ludów i przełamywać ich opór, aby objąć dany teren we władanie.