Marynarka posiadała ponadto liczne małe okręty patrolowe, chociaż tylko sześć przybrzeżnych trałowców budowy amerykańskiej. Dla zapewnienia możliwości operowania marynarki zakupiono też w Europie trzy duże okręty zaopatrzeniowe, a w USA okręt warsztatowy i dok pływający. Iran dysponował w tym czasie najsilniejszą marynarką spośród państw Zatoki Perskiej, aczkolwiek poziom utrzymania sprawności okrętów był niższy niż w państwach zachodnich. Główną bazą był Chorramszahr w głębi Zatoki Perskiej, a od 1977 roku Bandar-a Abbas u jej ujścia; używano też portu w Buszehr. W 1975 roku liczyła ona 13 000 personelu. W skład marynarki wchodziło też lotnictwo, które początkowo używało lekkich samolotów i śmigłowców transportowych, a od 1972 roku śmigłowców przeciwpodwodnych amerykańskich typów AB.212ASW, a następnie ASH-3D Sea King i samolotów patrolowych P-3B Orion. W 1976 roku dysponowało 34 śmigłowcami i sześcioma samolotami P-3 Orion.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Marynarka Wojenna Islamskiej Republiki Iranu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.