W I połowie XIV w. wzniesiono gotycki kościół klasztorny (obecnie Kościół pw. Wniebowzięcia NMP), uznawany za pierwszą na ziemiach polskich świątynię halową. Klasztor był wielokrotnie niszczony: ucierpiał m.in. podczas wojen husyckich (w latach 1425–1428, gdy husyci kilkukrotnie podpalili budynki), licznych powodzi (m.in. w 1496 r. i 1501 r.), wielkiego pożaru w 1524 r. oraz działań wojny trzydziestoletniej z 1621 r. Okres największego rozkwitu i odbudowy przypadł na przełom XVII i XVIII w. za rządów opatów Augustyna Neudecka i Gerharda Woywody, kiedy to dokonano bogatej barokowej przebudowy z udziałem wybitnych artystów (m.in. Michael Willmann i Christoph Königer).
W 1810, na mocy edyktu sekularyzacyjnego króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III, opactwo zostało zlikwidowane, a kilkadziesiąt należących do niego wsi przejęło państwo. W 1812 roku dobra kamienieckie przejęła pruska księżniczka Fryderyka Luiza Wilhelmina. Po śmierci Wilhelminy w 1837 roku, w spadku posiadłości kamienieckie otrzymała jej córka - królewna niderlandzka Marianna Orańska. W latach 1838–1872 na Górze Zamkowej wzniesiono dla niej monumentalny, neogotycki pałac z kompleksem tarasów i rozległym parkiem. Zamek zaprojektował wybitny architekt Karl Friedrich Schinkel, a budową kierował Ferdinand Martius. Pod koniec XIX i na początku XX w.