Zakłada on przesunięcie ku przodowi do ü w wieku XVI, a następnie rozszczepienie na ü oraz ö w wieku XVII, czyli łańcuch zmian o > ȯ > u > ü > ü / ö.
Samogłoska u pojawia się jedynie w niektórych pożyczkach niemieckich, jak np. un ‘i’, luft ‘powietrze’, a jako samogłoska rodzima występuje jedynie w gwarze reprezentowanej przez zabytki Paruma Schultzego jako kontynuant sonantów *ĺ̥, *l̥, np. vuk < *vĺ̥kъ ‘wilk’, tustĕ < *tl̥stъjь ‘tłusty’.
Samogłoska ė, której istnienie postulują m.in. Polański i Lehr-Spławiński, jest przez nich wprowadzana na miejscu jerów w otoczeniu spółgłosek miękkich. Według nich ė powstało z *ъ znajdującego się po spółgłosce tylnojęzykowej i zarazem przed palatalną, np. x́ėmil < *xъmelь ‘chmiel’, ťėnąʒ < *kъnędzь ‘książę; księżyc’, a także z -ьj- oraz nieakcentowanego *jь-, jak w słowach bėjĕ < *bьjetь ‘bije’, jėver < *jьverъ ‘wiór, trzaska’. Inni badacze, tacy jak Suprun, Olesch czy Trubiecki, odrzucają istnienie fonemu ė i zapisywaliby te wyrazy odpowiednio x́imil, ťinąʒ, bijĕ, jiver.
Samogłoska nosowa ą pochodzi z *ę, jeżeli po nim nie następowała twarda zębowa (czyli nie zaszedł przegłos do ’ǫ, np. vązĕ < *vęžetь ‘wiąże’, a także z *ǫ po spółgłoskach miękkich, np. zimą < *zemľǫ ‘ziemię’.