Samogłoska o występuje przede wszystkim jako kontynuant dawnego *a, np. bobo < *baba ‘baba’, tok < *tako ‘tak, w taki sposób’. Oprócz tego pojawia się w wyniku przegłosu *ě przed twardymi zębowymi, np. *ľotü < *lěto ‘lato; rok’, oraz w wyniku rozwoju grup TorT, Tr̥T oraz Tŕ̥T (to ostatnie tylko przed twardymi zębowymi), np. korvo < *karva < *korva ‘krowa’, gornăk < *gr̥nъkъ ‘garnek’, tjordĕ < *tvŕ̥dъjь ‘twardy’. Labializacji *a do o nie notują zabytki onomastyczne do XV wieku, dlatego Milewski zakłada, że zmiana a > o zaszła dopiero w XVI lub XVII wieku.
Samogłoska e kontynuuje przede wszystkim *e w pozycji przed spółgłoskami twardymi oraz miękkim ŕ, np. led < *ledъ ‘lód’, berĕ < *beretь ‘bierze’, a także *ě w pozycji innej niż przed twardymi zębowymi, np. detai <*děti ‘dzieci’, svećă ‘świeca’. Samogłoska ta powstała także z przestawki w grupie TerT, jeśli druga spółgłoska nie była zmiękczona, np. breză < *berza ‘brzoza’.