Samogłoska i kontynuuje z kolei *e w pozycji przed spółgłoskami miękkimi (oprócz ŕ) oraz w wygłosie, np. lizĕ < *ležitь ‘leży’, cisĕ < *češetь ‘czesze’, püli < *poľe ‘pole’. Oprócz tego powstało w nagłosowych *o- i *vo-, jeśli następowały po nich spółgłoski miękkie, np. viŕål < *orьlъ ‘orzeł’, vizĕt < *voziti ‘wozić’. Milewski opisuje rozwój tej samogłoski z *e jako najpierw zwężenie przed spółgłoskami miękkimi do ė w wieku XIII, a potem przejście w i przed początkiem wieku XVI, tj. wtedy, gdy kontynuant *i uległ dyftongizacji.
Samogłoska ö kontynuuje *o w pozycji przed spółgłoską twardą lub ŕ, np. prösü < *proso ‘proso’, x́örăc < *x(v)orьcь ‘diabeł, zły duch’.
Samogłoska ü kontynuuje *o w pozostałych pozycjach, tj. przed spółgłoską miękką (oprócz ŕ) oraz w wygłosie, np. büb < *bobъ ‘bób’, våknü < *okъno ‘okno’. Samogłoski ü oraz ö w istocie kontynuowały tę samą prasłowiańską samogłoskę *o, jednak w różnych pozycjach. Milewski stwierdza, że kontynuantem psł. *o było od XIII wieku wąskie ȯ, które przed końcem wieku XV przeszło w u, jednak dalszego rozwoju artykulacji zabytki onomastyczne nie rejestrują.