W tym samym czasie powstają też obiekty z pogranicza ubioru i rzeźby. Zaprzęg gorsetówAgnieszka Kulazińska, Katalog Artystów – Magdalena Samborska. (2000), w którym usztywnione gorsety stoją na podeście oczekując na domniemanego woźnicę/widza/jurora oraz Wpisana w przestrzeńKrzysztof Jurecki, Magdalena Samborska. Anatomia niepewności (ODA, Piotrków Trybunalski, 13.09-12.10.14). (2002) – blisko trzymetrowa, czerwona suknia z krynoliną dominująca w przestrzeni wystawienniczej.
Około 2009 r. w twórczości Samborskiej pojawia się zainteresowanie fotografią cyfrową. Nie rezygnując z kobiecej perspektywy, poszerza krąg tematyczny swoich prac, dotykając takich tematów jak transgeniczność, transhumanizm, w kontekście postmodernistycznej tożsamości.
W cyklu fotografii Kościec tożsamościGrzegorz Sztabiński: Ponadkobiecy punkt widzenia, „Format”, 2016 (73), s. 26–28. (2013) naga kobieca sylwetka połączona jest z drewnianymi łyżkami, łopatkami, tłuczkami. Sylwetka jest uwikłana w przedmioty lub wspiera się na nich. Można widzieć w omawianych fotografiach opowieść na temat performatywności płci kulturowo społecznej, zgodną z wykładnią Judith Butler. Bohaterka zdjęć wydaje się być zaangażowana w rytuały kuchenne potwierdzające jej kobiecość. Zastanawiają jednak układy tworzone z części ciała połączonego z przedmiotami.