Kolejny prototyp został oznaczony jako M-17RM i oblatany 16 sierpnia 1988 roku również przez Eduarda Czełcowa. W trakcie późniejszych prac nadano mu nazwę M-55 Geofizyka (ros. М-55 «Геофизика»). W smoleńskich zakładach lotniczych zbudowano łącznie cztery egzemplarze samolotu, które wykorzystano do badań w locie. Rozpad Związku Radzieckiego wstrzymał prace nad samolotem. W związku z brakiem zastosowań militarnych dla M-55 poszukiwano innych możliwości wykorzystania tej konstrukcji. W grudniu 1990 roku samolot przeprowadził badania poziomu ozonu nad rejonem moskiewskim. Ukierunkowanie rozwoju konstrukcji na cele cywilne poskutkowało jej publicznym zaprezentowaniem podczas pokazów Mosaeroshow-92 (ros. Мосаэрошоу-92), a rok później w ramach MAKS-93. Do prób w locie powrócono we wrześniu 1993 roku, kiedy to piloci W. Wasienkow, W. Buchtiarow i O. Szczepietkow ustanowili na M-55 18 światowych rekordów prędkości wznoszenia na wysokościach do 20 000 metrów.