Początkowo sądzono, że przyczyną wysokiej śmiertelności były niewłaściwe warunki sanitarne w więzieniu. Z tego też powodu w nocy z 13 na 14 czerwca nakazano przetransportowanie i odizolowanie 645 z 750 więźniów w innym areszcie, znajdującym się w Fort Ricasoli. Podjęte środki zaradcze okazały się nieskuteczne, gdyż tajemnicza zaraza w nowym miejscu w ciągu zaledwie dziesięciu dni pozbawiła życia aż 200 więźniów. Wówczas stało się jasne, że na Maltę dotarła cholera, dziesiątkująca od kilku lat kontynentalną Europę.

W Fort Ricasoli wśród personelu medycznego wybuchła panika, gdyż na cholerę zapadło dwóch lekarzy, przez co pozostali oraz większość pielęgniarek porzuciło stanowiska pracy. Przetransportowanie ciężko chorych więźniów do szpitali poza więzienną placówką było niemożliwe. Ciała kilkudziesięciu zmarłych spośród 442 nie zostały w ogóle pochowane. Pozostali zmarli zostali pochowani w zbiorowym grobie, niedaleko Fortu Ricasoli, na działce, gdzie obecnie znajduje się cmentarz Wied Għammieq. 83 wyzdrowiałym więźniom pozwolono wrócić do swych rodzin.

Środki zaradcze