19 czerwca 1837 roku, z pewnym opóźnieniem, gubernator generał Sir Henry Frederick Bouverie powołał Centralną Komisję Zdrowia, składającą się z dziewięciu członków (Maltyjczyków i Brytyjczyków), aby nadzorować zgłaszane przypadki i zajmować się epidemią. Nowy organ po raz pierwszy zebrał się 22 czerwca i przedstawił następujące propozycje:
W każdej dzielnicy wiejskiej, w najwyżej położonym i najbardziej przewiewnym miejscu miał zostać postawiony szpital tymczasowy.
W każdej miejscowości należało powołać komitet lokalny, składający się z przewodniczącego, proboszcza, głównego lekarza i powszechnie szanowanych osób.
Do zadań lokalnych komitetów należało:
Usuwanie brudu z ulic, sądów i piwnic. Odwiedzanie domów, ulokowanych w wąskich uliczkach, wilgotnych miejscach oraz nisko położonych. Jak najszybsze odkrywanie pierwszych symptomów choroby. Zachęcanie głów rodzin do jak najszybszego ubiegania się o pomoc medyczną. Niesienie wczesnej pomocy biednym i pozbawionym środków do życia poprzez wysyłanie ich do szpitala, jeśli sobie tego życzyli lub dostarczanie im leków do domu, gdyby zdecydowali się w nich pozostać. Dostarczanie wskazanym osobom drukowanych instrukcji, dotyczących leczenia choroby. Zachęcanie lekarzy do starannego wykonywania swoich obowiązków.