Ubocznym skutkiem takiej polityki było jednak to, iż w ramach nowej organizacji "byli janczarzy pozostali tak samo niekompetentni jak poprzednio".

Dawud Pasza "zapisał się w historycznej pamięci bagdadzkich muzułmanów jako sprawiedliwy namiestnik, jednak brakowało mu wojskowych umiejętności swoich poprzedników, co pozostawiało jego terytorium wrażliwe na atak". Jednym z głównych problemów ówczesnego Iraku była niestabilność podzielonego na liczne księstewka Kurdystanu, do którego pretensje rościł sobie Iran. Innym ogniskiem konfliktu pomiędzy Osmanami i Iranem był spór o Ahwaz. W 1818 Dawud podpisał z Irańczykami układ pokojowy, który jednak został przez nich zerwany atakiem na As-Sulajmanijję. W 1821 Abbas Mirza pokonał siły Dawuda w rejonie i nie zdobył Bagdadu tylko dlatego, że wśród jego żołnierzy wybuchła epidemia cholery. Wojnę irańsko-osmańską zakończył w 1823 traktat w Erzurum, który potwierdzał dotychczasowe granice. Pomimo wielu starań Dawudowi nie udało się narzucić rzeczywistej władzy terytoriom kurdyjskim.