Jedynym zachowanym studium przygotowawczym do obrazu olejnego był Demon (siedzący) – akwarelowy szkic (papier na kartonie, 17 x 27 cm, akwarela, biel, ołówek grafitowy), znajdujący się w zbiorach Galerii Trietiakowskiej (nr inw. 5634). Wrubel rozpoczął opracowywanie ikonografii upadłego anioła w latach osiemdziesiątych XIX wieku, jeszcze podczas pobytu w Kijowie. Poszukując poprzez liczne szkice odpowiedniej formy i charakteru postaci Demona, doszedł do wniosku o konieczności stworzenia malarskiego dzieła, które w pełni odda widzowi bezsens, gorycz, melancholię i poczucie katastrofy istnienia – czyli cechy charakterystyczne dla sztuki końca XIX wieku (fin de siècle).
W szkicu Demon (siedzący) po raz pierwszy została ukształtowana kompozycja, która później znalazła rozwinięcie w obrazie olejnym. Wrubel ukazuje postać młodego, skrzydlatego mężczyzny o androgynicznych cechach, pogrążonego w melancholii i zadumie. W liście do siostry z 22 maja 1890 roku artysta charakteryzuje swoje zamierzenia jako przedstawienie postaci „demonicznej” – półnagiej, siedzącej w zamyśleniu na tle zachodzącego słońca, w otoczeniu symbolicznej przyrody. Postać Demona interpretowana była przez artystę jako duch o cechach zarówno męskich, jak i żeńskich, nie tyle złowrogi, co cierpiący, melancholijny, a zarazem potężny i majestatyczny.